சுதேசி விழிப்புணர்வு இயக்கம் — செயல்பாடுகளும் போராட்டங்களும்

சுதேசி விழிப்புணர்வு இயக்கம் (SJM) அமைப்பு 1991 நவம்பர் 22 அன்று நாக்பூரில் தொடங்கப்பட்டது. உருவான குறுகிய காலத்திற்குள்ளேயே, அது தனது செயல்பாடுகளைப் போர்க்கால அடிப்படையில் முடுக்கிவிட்டது. சுவாமி விவேகானந்தரின் பிறந்தநாளான 1992 ஜனவரி 12 அன்று, பொருளாதார ஏகாதிபத்தியத்திற்கு எதிரான போராட்டம் ஒரு மக்கள் விழிப்புணர்வுத் திட்டமாகத் தொடங்கியது. இம் பிரச்சாரத்தின் மூலம், பொருளாதாரக் கொள்கைகளில் கொண்டுவரப்பட்ட மாற்றங்கள், ரூபாயின் மதிப்பிழப்பு, கொள்கை முடிவுகளில் வெளிநாட்டு சக்திகளின் தலையீடு மற்றும் அவை இந்தியப் பொருளாதாரத்தில் ஏற்படுத்திய கூட்டுத் தீமைகள் ஆகியவை மக்கள் மத்தியில் அம்பலப்படுத்தப்பட்டன.

அதே காலகட்டத்தில், சுதேசி பற்றிய ஆரம்பக்கட்ட இலக்கியங்கள் (புத்தகங்கள்) பல்வேறு மாநிலங்களில் விநியோகிக்கப்பட்டன. பின்னர் இது தொடர்பான பல்வேறு தலைப்புகளில் வழக்கமான முறையில் நூல்கள் பிரசுரிக்கப்பட்டன. அவற்றுள் ஸ்ரீ தத்தோபந்த் தெங்கடி எழுதிய “The Third Alternative” (மூன்றாவது மாற்று), ஸ்ரீ தயாகிருஷ்ணா எழுதிய “The Menace of Multinationals” (பன்னாட்டு நிறுவனங்களின் அச்சுறுத்தல்), டாக்டர் எம். ஜி. பொகாரே எழுதிய “Hindu Economics” (இந்து பொருளாதாரம்) ஆகியவை குறிப்பிடத்தக்கவை ஆகும்.

SJM அமைப்பின் முதலாவது பெரிய பொதுக்கூட்டம் 1992 நவம்பர் 22 அன்று மும்பையில் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டது. இதில் நாட்டின் முன்னணி சிந்தனையாளர்களும் தேசிய அளவிலான நிர்வாகிகளும் உரையாற்றினர். சுதேசி போன்ற ஒட்டுமொத்த நாட்டிற்கும் பொதுவானதொரு விவகாரத்தில், வெவ்வேறு சித்தாந்தப் பின்னணி கொண்ட மக்களும் SJM-இன் மேடையைப் பகிர்ந்து கொள்ளத் தயாராக இருக்கிறார்கள் என்பதை இக்கூட்டம் நிரூபித்தது.

அமைப்பின் முதலாவது தேசிய மாநாடு 1993 செப்டம்பர் 4-5 தேதிகளில் புது தில்லியில் நடைபெற்றது. இதில் 622 பிரதிநிதிகள் கலந்துகொண்டனர். இதற்கு முன்னதாக, டங்கல் வரைவுத் திட்டத்தின் (Dunkel’s Draft) தீமைகள் குறித்த விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்துவதற்காக BMS, ABVP, BKS, ABGP போன்ற SJM-இன் பல இணை அமைப்புகள் தங்களது சொந்தப் போராட்டத் திட்டங்களை முன்னெடுத்திருந்தன. எனவே, அந்த அமைப்புகளின் பிரதிநிதிகளும் இந்த தில்லி மாநாட்டில் பங்கேற்றனர்.

அதன் தொடர்ச்சியாக, அகில இந்திய அளவிலான முக்கிய நிர்வாகிகள் கூட்டம் 1993 நவம்பர் 15 அன்று நாக்பூரில் நடைபெற்றது. இக்கூட்டத்தில் பெப்சி, கோக் மற்றும் கோல்கேட் போன்ற பன்னாட்டு நிறுவனங்களின் (MNCs) தயாரிப்புகளைப் புறக்கணிக்க முடிவு செய்யப்பட்டது. மேலும், டங்கல் வரைவுத் திட்டத்திற்கு ஒப்புதல் அளிக்கக் கூடாது என்று மத்திய அரசுக்குக் கோரிக்கை விடுக்கப்பட்டது.

தேசியக் கவுன்சிலின் முதல் கூட்டம் 1994 ஏப்ரல் 2-3 தேதிகளில் புனேயில் நடைபெற்றது. அனைத்து மாநில ஒருங்கிணைப்பாளர்கள், இணை அமைப்புகளின் பிரதிநிதிகள் மற்றும் மத்தியக் குழு உறுப்பினர்கள் அனைவரும் இதில் பங்கேற்றனர். இக்கூட்டத்தில், ஒரு மாபெரும் மக்கள் விழிப்புணர்வு இயக்கத்தை மீண்டும் புதிதாகத் தொடங்கத் தீர்மானிக்கப்பட்டது. இது SJM அமைப்பிற்கு ஒரு மிகப்பெரிய சாதனையாக அமைந்தது. வெறும் 15 நாட்களுக்குள், 5,418 நகரங்கள் மற்றும் 1,09,140 கிராமங்களில் 1,83,401 தொண்டர்கள் ஒருங்கிணைக்கப்பட்டனர். இக்கூட்டங்கள் மூலம், டங்கல் முன்மொழிவுகளுடன் அரசு மேலே செல்லாமல் தடுக்க வேண்டும் என்று இந்தியக் குடியரசுத் தலைவரிடம் வலியுறுத்தப்பட்டது. மக்கள் சுதேசிப் பொருட்களைப் பயன்படுத்துவதாகவும், அதன் மூலம் இந்தியா ஒரு சுயசார்பு நாடாக மாற உதவுவதாகவும் உறுதியேற்றனர். இந்த இயக்கத்தின் போது 372 சுதேசி விற்பனை நிலையங்கள் (Depots) திறக்கப்பட்டன மற்றும் 3 கோடிக்கும் அதிகமான துண்டுப் பிரசுரங்கள் மக்களிடம் விநியோகிக்கப்பட்டன. பொருளாதார சுதந்திரத்திற்கான இந்த போராட்டத்தில் வெவ்வேறு அரசியல் சித்தாந்தங்களைச் சேர்ந்தவர்கள் SJM-க்காக ஒன்றிணைந்து செயல்பட்டனர்.

இரண்டாவது தேசியக் கவுன்சில் கூட்டம் மெட்ராஸில் (சென்னை) நடைபெற்றது. அதன் பிறகு, இந்தியக் கடற்பரப்பில் பன்னாட்டு நிறுவனங்கள் மீன்பிடிப்பதற்கு அனுமதி அளிக்கும் அரசு கொள்கைக்கு எதிராக ஒரு நாள் மாநாடு ஏற்பாடு செய்யப்பட்டது. 1995 மே 6-7 தேதிகளில் கால்நடை இறைச்சி ஏற்றுமதிக்கு எதிரான தேசிய மாநாடு ஹைதராபாத்தில் நடைபெற்றது. 1995 மே 26 அன்று மும்பையில் மின்சாரத் துறை சார்ந்த பிரச்சனைகள் குறித்து ஒரு கருத்தரங்கு ஏற்பாடு செய்யப்பட்டது. பன்னாட்டு நிறுவனங்களுடனான ஒப்பந்தங்களில் நடந்த முறைகேடுகளுக்கு எதிராகப் போராட 'மின்சாரத் துறைக்கான தேசிய நடவடிக்கை குழு' (National Action Group on Power) அமைக்கப்பட்டது. இந்த நடவடிக்கை குழுவின் முதல் கூட்டம் 1995 அக்டோபர் 21 அன்று நடைபெற்றது. தப்ஹோலில் (Dabhol) ஒரு மெகா மின் திட்டத்தைத் தொடங்க மகாராஷ்டிர மாநில அரசுடன் ஒப்பந்தம் செய்திருந்த என்ரான் கார்ப்பரேஷனுக்கு (Enron Corp.) எதிராக ஒரு போராட்டம் தொடங்கப்பட்டது. இந்த ஒப்பந்தம் அனைத்து விதிகளையும் மீறியிருந்ததுடன், ஒப்பந்த விவரங்கள் எதுவும் மக்களுக்குத் தெரிவிக்கப்படாமல் முழுமையாக மறைக்கப்பட்டிருந்தது. உலக வங்கி மற்றும் மத்திய மின்சார தீர்ப்பாயத்தின் ஆலோசனைகள் புறக்கணிக்கப்பட்டு, இந்த ஒப்பந்தத்தின் மதிப்பு குறைந்தது 2,200 கோடி ரூபாய் அளவிற்கு அதிகமாக நிர்ணயிக்கப்பட்டிருந்தது. SJM-இன் கடுமையான போராட்டத்தின் காரணமாக, பொதுமக்களும் ஊடகங்களும் இப்பிரச்சினையை அறிந்துகொண்டனர். இதன் விளைவாக புதிதாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட மாநில அரசு அந்த ஒப்பந்தத்தைத் திரும்பப் பெற வேண்டிய கட்டாயத்திற்கு உள்ளானது. இது சுதேசி இயக்கத்திற்கு கிடைத்த ஒரு மாபெரும் வெற்றியாகும். இது மற்ற மின் நிறுவனங்களையும் தங்களது ஒப்பந்த விலையைக் குறைக்க கட்டாயப்படுத்தியதன் மூலம் பல்லாயிரக்கணக்கான கோடி ரூபாயை மிச்சப்படுத்தியது. 1995 ஆகஸ்டில் 'சுதேசி பத்திரிகா' (Swadeshi Patrika) இதழின் வெளியீடு தொடங்கியது இந்த இயக்கத்தின் மற்றொரு முக்கிய மைல்கல்லாக அமைந்தது. இது நீண்ட காலத் தேவையாக இருந்ததுடன், இயக்கத்தின் நீண்ட கால வளர்ச்சிக்கு உதவும் வகையில் அமைந்தது.

SJM-இன் இரண்டாவது தேசிய மாநாடு 1995 நவம்பர் 4-5 தேதிகளில் கல்கத்தாவில் நடைபெற்றது. நாட்டின் பல்வேறு பகுதிகளில் இருந்தும் மொத்தம் 442 பிரதிநிதிகள் இதில் பங்கேற்றனர். இம்மாநாட்டில் 'ஊடகங்கள் வழியிலான கலாச்சார ஊடுருவல்' மற்றும் 'நாட்டின் பொருளாதார நிலை' குறித்த தீர்மானங்கள் நிறைவேற்றப்பட்டன. மின்சாரம், நெசவாளர் பிரச்சனைகள், காப்புரிமைச் சட்டங்கள் (Patent laws), கால்நடைப் பாதுகாப்பு மற்றும் ஆழ்கடல் மீன்பிடிப்பு போன்ற பிரச்சினைகளைத் திறம்படக் கையாள்வதற்காகத் தனித்தனி நடவடிக்கை குழுக்கள் அமைக்கப்பட்டன.

கால்நடைச் செல்வங்களைப் பாதுகாப்பது என்பது, இந்த இயக்கம் நாடு தழுவிய அளவில் வெற்றிகரமான இயக்கத்தைத் தொடங்கிய பல பிரச்சினைகளில் முதலாவதாகும். இப் பிரச்சாரம் 1995 நவம்பர் 15 அன்று வார்தாவில் உள்ள சேவாகிராமில் தொடங்கியது. பாபு குடிலில் (Bapu Kutir) இருந்து பசு பாதுகாப்புப் பேரணி புறப்பட்டது. நாடு முழுவதிலுமிருந்து 23 ஒருங்கிணைப்பாளர்கள் இந்த நடைப்பயணத்தில் பங்கேற்றனர். நவம்பர் 15 முதல் டிசம்பர் 6 வரையிலான 22 நாட்களில் 600 கி.மீ தூரத்தைக் கடந்த பிறகு, இந்த தியாகிகள் (பாதயாத்திரிகர்கள்) ருத்ரோராமில் உள்ள அல்-கபீர் (Al Kabir) இயந்திரமயமாக்கப்பட்ட நவீன இறைச்சிக் கூடத்தை அடைந்தனர். கடுமையான போலீஸ் பாதுகாப்பு மற்றும் மிரட்டல்களையும் மீறி இந்த சத்யாக்கிரகம் பெரும் வெற்றியடைந்தது.

பீடி தொழிலாளர்களுக்கு ஆதரவான பிரச்சாரக் குழுவின் முதல் கூட்டம் 1996 ஜனவரி 7 அன்று புனேயில் நடைபெற்றது. மினி சிகரெட்டுகள் தயாரிக்க அனுமதி அளிக்கவும், அவற்றின் மீதான வரியைக் குறைக்கவும் அரசாங்கம் எடுத்த முடிவின் விளைவாக லட்சக்கணக்கான பீடி தொழிலாளர்கள் எதிர்கொள்ளும் வாழ்வாதார அச்சுறுத்தல் குறித்து இக்கூட்டத்தில் விவாதிக்கப்பட்டது.

நாட்டின் இருபுறமும் உள்ள சுமார் 7,000 கி.மீ நீளமுள்ள கடற்கரைப் பகுதிகளில் ஆழ்கடல் மீன்பிடிப்பில் ஈடுபட பன்னாட்டு நிறுவனங்களுக்கு உரிமம் வழங்க மத்திய அரசு எடுத்த முடிவுக்கு எதிராக ஒரு 'ஜல யாத்திரை' (படகுப் பேரணி) ஏற்பாடு செய்யப்பட்டது. இந்த ஜல யாத்திரை நாட்டின் ஆறு கடலோர மாநிலங்கள் வழியாகக் கடந்து சென்றது. மீனவர்களின் இந்த வாழ்வாதாரப் போராட்டத்தில், முதன்முறையாக அவர்களது சொந்தப் படகுகளும் இதர உபகரணங்களும் மக்கள் விழிப்புணர்வுக் கருவிகளாகப் பயன்படுத்தப்பட்டன. ஜல யாத்திரையின் ஒரு பிரிவு மேற்கு கடற்கரையில் உள்ள போர்பந்தரில் (குஜராத்) இருந்து 1996 ஜனவரி 2 அன்று ஸ்ரீ லால்ஜி பாய் படேல் தலைமையிலும், மற்றொரு பிரிவு கிழக்கு கடற்கரையில் உள்ள காக்ட்விப்பில் இருந்து ஜனவரி 14 அன்று ஸ்ரீ சூரஜ் மித்ரா தலைமையிலும் தொடங்கியது. இரு பிரிவுகளும் பிப்ரவரி 8 அன்று திருவனந்தபுரத்தில் நிறைவடைந்தன.

சுதேசி விழிப்புணர்வு இயக்கம் அமைப்பால் உருவாக்கப்பட்ட மின்சாரத்திற்கான பணிக்குழு, “மின்சாரக் கொள்கை முரண்பாடுகளும் சுதேசி பார்வையும்” (Power Policy Contradiction and Swadeshi Perspective) என்ற தலைப்பிலான கருத்தரங்கை 1996 ஏப்ரல் 7 மற்றும் 8 ஆகிய தேதிகளில் தில்லியில் ஏற்பாடு செய்தது. நாடாளுமன்ற உறுப்பினரும், இந்தியாவின் முன்னாள் தலைமைத் தணிக்கையகருமான (CAG) ஸ்ரீ திரிலோக் நாத் சதுர்வேதி இக்கருத்தரங்கைத் தொடங்கி வைத்தார். மின்சாரத் துறையைச் சேர்ந்த பல நிபுணர்களும் தொழில்நுட்ப வல்லுநர்களும் இதில் கலந்துகொண்டனர்.

தேசியக் கவுன்சில் கூட்டம் 1996 அக்டோபர் 5 மற்றும் 6 ஆகிய தேதிகளில் தில்லியில் நடைபெற்றது. கடந்தகால செயல்பாடுகள் குறித்த அறிக்கையும், எதிர்காலத் திட்டங்களும் இதில் சமர்ப்பிக்கப்பட்டன. இக்கூட்டத்தில் நிறுவனத்தின் இலக்குகள் தீர்மானிக்கப்பட்டு, அதற்கான செயல்பாட்டுத் திட்டம் தயாரிக்கப்பட்டது.

"வளர்ச்சி என்ற கோட்பாடு" (The Concept of Development) குறித்த தேசியப் பயிலரங்கம் 1996 அக்டோபர் 28-30 தேதிகளில் புனேயில் வளர்ச்சிக்கான தேசியப் பணிக்குழுவால் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டது. இதில் நாடு முழுவதிலுமிருந்து 25 முன்னணி செயல்பாட்டாளர்கள் கலந்துகொண்டனர்.

சுதேசி விழிப்புணர்வு இயக்கம் அமைப்பின் மூன்றாவது தேசிய மாநாடு 1997 நவம்பர் 14-16 தேதிகளில் வாரணாசியில் நடைபெற்றது. இந்த வாரணாசி மாநாட்டில் நாடு முழுவதிலுமிருந்து 960 பிரிவுகளைச் சேர்ந்த பிரதிநிதிகள் பங்கேற்றனர். UNCTAD அமைப்பின் முன்னாள் இயக்குநர் ஸ்ரீ பகீரத் லால் தாஸ் இதனைத் தொடங்கி வைத்தார். இம்மாநாட்டில், உலக வர்த்தக அமைப்பில் (WTO) இருந்து அரசாங்கம் விலகிக் கொள்ள வேண்டும் என்று இயக்கம் அறைகூவல் விடுத்தது. நிறுவன ரீதியாக மூன்று முக்கிய முன்னெடுப்புகளை மேற்கொள்ள இயக்கம் முடிவெடுத்தது: 1) நாடு முழுவதும் ஆய்வுக் வட்டங்களை (Study circles) நிறுவுதல்; 2) 'சங்கர்ஷ வாகினி' (போராட்டப் படை) என்ற அமைப்பை உருவாக்குதல்; மற்றும் 3) இயக்கம் அமைப்பிற்கு நிதி ஆதாரங்களை வழங்குவதற்காக நலவிரும்பிகளின் மன்றம் ஒன்றை உருவாக்குதல்.

இயக்கம் அமைப்பின் ராஷ்டிரிய சபைக் கூட்டம் 1998 ஏப்ரல் 18-19 தேதிகளில் ராய்ப்பூரில் நடைபெற்றது. ஏற்றுமதி-இறக்குமதி (Exim) கொள்கையின் கீழ் 380 பொருட்களைக் கட்டுப்பாடின்றி இறக்குமதி செய்வதற்கு எதிராக அரசாங்கத்திற்கு இயக்கம் கடுமையான எச்சரிக்கை விடுத்தது.

நாட்டின் தற்போதைய பொருளாதார நிலைமை, தாராளமயமாக்கல் ஏற்படுத்திய சவால்கள், WTO மற்றும் அது சார்ந்த பிரச்சினைகள், வளர்ச்சிக் கோட்பாடு, சுதேசி உத்திகள் மற்றும் பல்வேறு தலைப்புகள் குறித்து விவாதிப்பதற்காக முதல் 'ராஷ்டிரிய விசார் வர்க்' (தேசிய சிந்தனை முகாம்) 1998 மே 3-9 தேதிகளில் தில்லியில் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டது.

1998 செப்டம்பர் 17 முதல் அக்டோபர் 2 வரை நாடு முழுவதும் 'சுதேசி சேதனா யாத்திரைகள்' (சுதேசி விழிப்புணர்வுப் பயணங்கள்) ஏற்பாடு செய்யப்பட்டன. ஆந்திரப் பிரதேசம், குஜராத் மற்றும் கேரளா ஆகிய மாநிலங்களில், நிறுவனக் கட்டாயங்கள் காரணமாக அக்டோபர் 2 முதல் அக்டோபர் 10 வரை இந்த ஊர்வலங்கள் நடத்தப்பட்டன. சுதேசி இயக்கத்தின் வளர்ச்சியில் இந்த 'சுதேசி சேதனா யாத்திரை' ஒரு முக்கிய மைல்கல்லாக அமைந்தது. இந்த சேதனா யாத்திரை, வெளிப்புற ஆபத்துகள் குறித்து மக்களுக்கு முன்கூட்டியே எச்சரிப்பதையும், சுதேசி இயக்கத்தில் அவர்கள் ஆக்கப்பூர்வமான ஆர்வத்தை செலுத்த அழைப்பு விடுப்பதையும் நோக்கமாகக் கொண்டிருந்தது.

என்ரானுக்கு எதிரான போராட்டம், கால்நடைச் செல்வங்களைப் பாதுகாப்பதற்காக சேவாகிராமில் இருந்து அல்கபீர் வரை நடத்தப்பட்ட நெடும் பயணம், மீனவர்களின் வேலைவாய்ப்பைப் பாதுகாப்பதற்கான யாத்திரை மற்றும் சுதேசி சேதனா யாத்திரை ஆகிய அனைத்தும் சுதேசி விழிப்புணர்வு இயக்கம் அமைப்பின் நிறுவன வளர்ச்சி மற்றும் அதன் பரந்துபட்ட செல்வாக்கைக் காட்டுவதாக அமைந்தன.

சுதேசி விழிப்புணர்வு இயக்கம் அமைப்பின் மத்திய வழிகாட்டுக் குழு கூட்டம் அக்டோபர் 28-29 தேதிகளில் மும்பையில் நடைபெற்றது. இக்கூட்டத்தில் மத்திய அரசின் சர்ச்சைக்குரிய பொருளாதார முடிவுகளுக்கு எதிராகத் தீர்மானம் நிறைவேற்றப்பட்டது.

காப்பீட்டு மசோதாவிற்கு (Insurance Bill) தனது எதிர்ப்பைப் பதிவு செய்யும் வகையில், 1998 டிசம்பர் 3 அன்று தில்லியின் ஜந்தர் மந்தரில் இயக்கம் ஒரு தர்ணா போராட்டத்தை ஏற்பாடு செய்தது.

பாரதிய உற்பத்தியாளர்களை ஊக்குவிக்கவும், சுதேசி தொழில்முனைவோரை உருவாக்கவும், பாரதிய சந்தைப்படுத்தல் மேம்பாட்டு மையத்தால் (CBMD) 1999 ஜனவரி 25-30 தேதிகளில் புது தில்லியின் பிரகதி மைதானத்தில் மாபெரும் அளவில் 'சுதேசி மேளா' (சுதேசி பொருட்காட்சி) ஏற்பாடு செய்யப்பட்டது. இந்த மேளாவில் 300-க்கும் மேற்பட்ட வணிக நிறுவனங்கள் பங்கேற்றன. மாண்புமிகு பாரதப் பிரதமர் ஸ்ரீ அடல் பிஹாரி வாஜ்பாய் இந்த மேளாவைத் தொடங்கி வைத்தார்.

1999 பிப்ரவரி 25 அன்று, உலக வர்த்தக அமைப்பின் (WTO) ஜனநாயகமற்ற கட்டமைப்பிற்கு சவால் விடுக்கும் வகையில் தில்லியின் ராம்லீலா மைதானத்தில் ஒரு மாபெரும் மக்கள் பேரணி ஏற்பாடு செய்யப்பட்டது.